وقتی نگاهت می کردم انگار تمام دنیا رو دیده ام ، وقتی نگاهم می کردی انگار تمام دنیا رو به من داده اند . وقتی می دیدم با اشتیاق به حرف هایم گوش می دهی دلم می خواست همیشه مخاطبم تو باشی . تو انقدر مهربان بودی که از نبودت تا مرز نابودی رفتم ، اما با دیدن دوباره ات جان گرفتم . مانند پروانه به دورت می گشتم . تو شمعی بودی و من پروانه. عشق شمع و پروانه عشقی است مقدس . تو ذره ذره آب می شدی و من همچنان به دورت می چرخیدم . نوای آب شدنت تنها سنگ صبورم بود . از روشناییت به خود می بالیدم و از چشمه نورت بهره می بردم .

اما افسوس که تو قدر مرا ندانستی . تو فقط به خود می بالیدی و هیچ چیز را حس نمی کردی تا اینکه دریای وجودت خشک شد و نورت کمرنگ و کمرنگ تر شد تا اینکه آن نور زیبا از بین رفت و من تنها در گوشه ای خزیدم و برای آینده بی تو اشک ریختم